_ Μάκη παιδί μου, τι γράμμα είναι αυτό που έστειλες στο κορίτσι ;
_ Γιατί κύριε Μπάμπη, τι έχει ; Αυτή τη φορά πρόσεξα να μην κάνω
πολλά ορθογραφικά λάθη, όπως μου είχες πει.
_ Ναι το βλέπω ! Αν κάτσω να στο διορθώσω θα μου πάρει όλη νύχτα κι
αύριο το πρωί έχω μάθημα στο σχολείο. Μα αν είναι δυνατόν, κοίτα
μόνο πως έγραψες το Καλοιμαίρρα ...
_ Ναι ναι, το ξέρω, το "λοι" ήθελε με "ει" αλλά στη βιασύνη μου ξέχασα να το
διορθώσω.
_ Σίγουρα, κοντά έπεσες ! Τέλος πάντων, παράγγειλε κανένα καραφάκι ακόμα
και πιάσε μια σελίδα από το μπλοκ της πρέφας. Θα σε βοηθήσω να γράψουμε
ένα από την αρχή.
...
" Νίτσα,
καμμιά φορά σκέφτομαι ότι δεν πρέπει αλλά ...
Υποθέτω ότι η ζωή μου έχει ήδη πολλά πρέπει, τόσα που δεν αντέχει
περισσότερα. Η δική σου άραγε ; Ξέρω ή μάλλον μπορώ να φανταστώ
τι θα μου πεις πάλι όπως κι εσύ τι πρόκειται να σου απαντήσω. Δεν με
νοιάζει πλέον. Μου αρέσει τόσο να ακούω κάθε φορά τη φωνή σου, να
προσπαθώ να μαντέψω κάθε μικρή γκριμάτσα σου, να χάνομαι σε κάθε
σου χαμόγελο. Γι' αυτό εγώ θα σε αφήνω να λες και να κάνεις ότι θέλεις
αν κι εσύ με αφήνεις να περιμένω όσο κι αν χρειαστεί.
Μάκης "
...
_ Καλά κύριε Μπάμπη, άπαικτο είναι ! Μόνο που ... αποκλείεται να πιστέψει
η Νίτσα ότι τα σκέφτηκα από μόνος μου όλα αυτά.
_ Θα το πιστέψει Μάκη, θα το πιστέψει ... Αρκεί μόνο να το θέλει !
... >
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου