Το παρακάτω κείμενο είναι προϊόν μυθοπλασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα
με πραγματικά πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.
Αρχές 2012 μ.Χ. ,
< ... " Το μικρό τρανζιστοράκι πάσχιζε να παραβγεί τον ήχο της μπετονιέρας που
έκλεινε ήδη πάνω από μια ώρα δουλειά. Τραγουδάκι του συρμού, ανάλαφρο και
άλλοτε αδιάφορο, τώρα με νόημα επίκτητο και απρόσμενο.
Άφησε το φτυάρι να πέσει στο πλάι και τίναξε τα τσιμέντα από τα χέρια του. Η
σακούλα με τον καπνό του τον περίμενε υπομονετικά από νωρίς. Ξερόβηξε όπως
τον έκαψε η πρώτη αγχωμένη ρουφηξιά. Βιαζόταν. Τα διαλείμματα τον τραβούσαν
ξανά μέσα στον ωκεανό της σκέψης του. Καταραμένη εξάρτηση. Δεν το πρόλαβε.
Ούτε αυτή τη φορά. Το μυαλό πλημμύρισε με εικόνες, ήχους και αρώματα. Εκείνης.
Που είχε ξυπνήσει για να βρεθεί στο μικρό της κομμωτήριο πριν το κάνει ο ήλιος.
Για να μπορέσει να πιει γαλήνια την πρώτη γουλιά καφέ της μέρας. Χωρίς φλυαρίες,
κουτσομπολιά κι ανούσιες συζητήσεις. Οι τοίχοι γκρίζαραν όπως δέχτηκαν το χάδι
από το φως της οθόνης. Κανένα μήνυμα, κανένα σημείο ζωής. Απογοήτευση. Κι ας
είχαν περάσει λίγες μόνο ώρες από την τελευταία φορά που μίλησαν στο τηλέφωνο.
Οι λέξεις ξεπήδησαν θαρραλέα από το πληκτρολόγιο.
Αφιερωμένο εξαιρετικά ... Κι αυτή τη φορά εννοώ τον κάθε του στίχο. Νίτσα.
Η δόνηση στο κινητό του παραλίγο να περάσει απαρατήρητη. Ένταση. Η σκαλωσιά
μοχθηρή και απότομη. Και το φορτίο βαρύ. Χαμογέλασε πριν γυρίσει τη συσκευή στη
θήκη της. Τη λυπήθηκε λίγο, έδειχνε τόσο χαρούμενη.
_ Ρε Μάκη, θα σοβαντίσουμε καμμιά φορά ;
Ο εργολάβος αγωνιούσε να κατοχυρώσει τις υπεραξίες της ημέρας.
_ Άστο πάνω μου, κύριε Νάσο ! Αν χρειαστεί θα κάτσω παραπάνω και μην σκας για
τις υπερωρίες. Κερνάω εγώ σήμερα ...
Τα συμπονετικά βλέμματα των συναδέλφων χάθηκαν γρήγορα μέσα στο σκοπό που άρχισε
να σιγομουρμουρίζει ...
(Συνεχίζεται)
... >
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου