< ...
Ο ταξιτζής βιαζόταν να παραδώσει τη βάρδια του. Πάλεψε σκληρά με τους άλλους οδηγούς και βγήκε νικητής. Περιέργως πως, δεν τον επευφημούσε κανείς. Το αντίθετο μάλιστα.
Είχαν φτάσει πολύ νωρίς. Το τραπέζι τους δεν ήταν ακόμα έτοιμο. Αλλά ούτε και τα υπόλοιπα. Στηρίχτηκε στον ώμο του για να σκαρφαλώσει στο σκαμπό. Ολο και πιο ψηλά τα έφτιαχναν τελευταία. Σταύρωσε τα πόδια και βάλθηκε να φτιάχνει τη φούστα της που κατέληξε να δείχνει ακόμα πιο κοντή. Τα πλάγια βλέμματα των σερβιτόρων απέδωσαν αμέσως τις προσήκουσες τιμές. Μαζεύτηκε λίγο. Τα ποτήρια που κουβαλούσαν στους δίσκους τους έδειχναν ακριβά.
Γύρισε χαμογελώντας στον Μάκη που ζοριζόταν να παραγγείλει. Πολύ δύσκολο όνομα είχε εκείνο το κοκτέιλ και ήταν και στα αγγλικά. Αρέσει όμως πολύ στα κορίτσια, του είχαν πει. Στο Πανεπιστήμιο της γειτονιάς, το καφενείο "Ο Γέρο-Πλάτανος" στην άκρη της πλατείας. Μεγάλος δάσκαλος ο κύριος Μάνθος. Δικαστικός σε αποστρατεία και παλιότερα μεγάλος γυναικοκατακτητής. Μονόδρομος, φτου !
Κρίνα και τριαντάφυλλα, κεντημένα λινά και οι φλόγες των κεριών να αγωνίζονται να φτάσουν το ταβάνι. Μύριζε πολύ όμορφα εκεί μέσα. Τράβηξε ακόμα μια βαθιά τζούρα αέρα κι έκλεισε για λίγο τα μάτια. Είχε αρχίσει να μεθάει. Και ας μην είχε βάλει ακόμα ούτε μια γουλιά ποτό στο στόμα του. Άρωμα δραπέτης από το κορμί του πόθου του. Την σκέφτηκε γυμνή, εύκολο, δεν θα χρειαζόταν να βγάλει και πολλά.
Ο χώρος τον φόβιζε λίγο. Σιγουρεύτηκε ότι είχε πάρει μαζί του όλο το βδομαδιάτικο. Δεν μπορεί, θα τον έφτανε. Καμμιά σύγκριση με το ταβερνάκι του Μήτσου του Σέσουλα.
Τιμές λαϊκές και το τεφτέρι σε ετοιμότητα να καταγράψει τα ανομολόγητα βερεσέδια. Αυτή τη φορά όμως δεν θα χρειαζόταν να αφήσει τα ρούχα του όλη τη νύχτα στο μπαλκόνι. Για να ξεμυρίσουν από την τσίκνα. Μάταια όπως πάντα.
Ακόμα δεν είχαν γίνει φίλοι με το κοστούμι που ανακάλυψε ξεχασμένο στην ντουλάπα. Πότε έδειχνε άνετο και πότε θύμωνε και τον στένευε. Τόσα χρόνια απομόνωσης το είχαν κάνει καχύποπτο με τους ανθρώπους.
_ Με σκεφτόσουν καθόλου σήμερα ;
_ Μόνο σήμερα ; Μήπως κάνω κι άλλη δουλειά, βρε Νιτσάκι ;
Αχ, θυμάσαι εκείνο το τραγούδι που μου αφιέρωσες τότε που
πρωτογνωριστήκαμε ;
_ Πως δεν το θυμάμαι ! Όπως κι ότι δεν έχασες καθόλου το χρόνο σου μετά ...
_ Ε, δεν περίμενα ότι θα στράβωνες τόσο ! Λες κι έκανα κανένα έγκλημα ...
_ Αφού σου είχα πει ότι ήθελα να το πάμε αργά. Κι εσύ ξαφνικά άρχισες να
τρέχεις. Δεν σε ήξερα και τόσο καλά κι όσο να΄ναι φοβήθηκα.
_ Τώρα όμως είμαστε εδώ ...
_ Ναι, είδες πως τα φέρνει η ζωή ; Θέλω όμως να μου υποσχεθείς κάτι !
_ Βρε χαζούλι ...
_ Το λογαριασμό, παρακαλώ !
... >
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ
Η δημοσίευση του υπόλοιπου κειμένου απαγορεύτηκε προσωρινά λόγω
των εκτεταμένων ερωτικών σκηνών που απροκάλυπτα περιγράφονται.
Ζητούμε την κατανόηση σας για την οποιαδήποτε αναστάτωση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου